İnsan;

         Hayallerini anılarını biriktiren, arşivleyen ve bunları hatırladıkça sevinen, hüzünlenen, mutlu olan belki de tek canlı.

         Bir baba; Benim babam, motosiklet sevdalısı babam.

         Küçüklüğümden beri öyle güzel anlatır ki (bende can kulağıyla dinlemişimdir) motosiklet hayallerini, yapmak istediklerini, insanın ondan önce motoruna binip yollara düşesi gelir.

         Dayım öğretmen , ilkokul öğretmeni. Anadolu'nun bağrında mesleğinin ilk yılları.

         Heyecanlı, maceraperest ... 

         Dayım, Bmw motosikletli dayım. Köy yollarında güneş vurdukça nikelajları pırıl pırıl ışıldayan motorsikletli dayım.
         Okuluna motoruyla gidip geliyor.
         O köy yollarında en güzel manzara.

         Anlatılacak gibi değil. Öğrencileri öğretmenlerine hayran. En çok o öğretmenlerini seviyorlar.
         Eminim onların da motorsiklet hayalleri var; köy köy , şehir şehir geziyorlar, saçlarını rüzgarda uçuşturarak.

         Okul kitaplığından alıp okudukları kitapların öykülerine motosikletleriyle katılıyor, öykülerin kahramanı oluyorlar.
         Öyle hayal edip öyle saklıyorlar çocuk düşlerinde ya da bunların hepsi benim hayallerimde.

         O yıllar 70'li yıllar.Ben de küçücüğüm.
 
         O yıllardan, Babamın hayalleri, dayım, toz toprak yollarda güneşin altında giden ışıl ışıl motosiklet kareleri, unutamadıklarım.Unutabilirmiyim!

         İşte bu güzel anılardandır ki , halen motorsiklet sesi en sevdiğim seslerdendir. Dayımın o yıllarda çekilen bir fotoğrafı ve öğretmenlik yaptığı okullardan birinin fotoğrafını sizlerle paylaşıyorum.

         Tüm motosiklet tutkunlarına güzel anılar ve hayaller biriktirmeleri dileğimle...

                                                                                                                                Voyager (01.02.2008)